در عرصه روابط بینالملل معاصر، زبان دیگر صرفاً ابزاری برای ارتباط روزمره نیست؛ بلکه به یکی از مهمترین حاملهای مشروعیت فرهنگی، ایجاد جذابیت بینالمللی و گسترش «قدرت نرم» (Soft Power) کشورها تبدیل شده است. کشوری که بتواند زبان خود را به یک سرمایه نمادین و زیرساخت ارتباطی در سطح جهانی تبدیل کند، سهم مهمی در شکلدهی به افکار عمومی، افزایش نفوذ فرهنگی و ساخت برند ملی (Nation Branding) خود خواهد داشت.
اندونزی با جمعیت مسلمان بیش از 230 میلیون نفر، بزرگترین کشور مسلمان جهان، آرزوی دیرینهای دارد: تبدیل شدن به «قبله» جهانی صنعت مد مسلمانان. این آرمان در اسناد بالادستی کشور از جمله برنامه میانمدت توسعه ملی (RPJMN) 2025-2029 و آییننامه وزارت اقتصاد خلاق شماره 8/2025 تثبیت شده است که صنعت مد مسلمانان را به عنوان یکی از ستونهای اصلی اکوسیستم زنجیره ارزش حلال معرفی میکند.
در بازار رقابتی امروز، شرکتهای تولیدکننده کالاهای مصرفی برای بقا و پیشرفت با چالشهای جدی روبرو هستند. مشتریان امروزی بیش از هر زمان دیگری آگاه و خواستارند و شرکتها برای جلب توجه و وفاداری آنها، به ابزارهای متنوعی نیاز دارند. یکی از این ابزارهای کلیدی، ارتباطات بازاریابی یکپارچه (Integrated Marketing Communications - IMC) است؛ رویکردی که در آن ابزارهای مختلف ارتباطی با یکدیگر هماهنگ میشوند تا تأثیر بیشتری بر مخاطبان هدف داشته باشند.
اگر کمیسیون ملی آیسسکو در ایران مسئول توسعه همکاریهای فرهنگی و علمی جهان اسلام است، چرا هنوز سهم ایران در روایت فرهنگی و تمدنی معاصر جهان اسلام، بسیار کمتر از ظرفیت تاریخی و فکری آن به نظر میرسد؟
در جهان امروز، رسانه فقط ابزار اطلاعرسانی نیست؛ بلکه مهمترین سازنده تصویر یک کشور در ذهن مردم است. اگر صداوسیما «رسانه ملی» است، چرا هنوز تصویر ایران را رسانههای غیرایرانی میسازند؟