جاده ترانزیتی شمال-جنوب ایران را شاید بتوان مهمترین کریدور حمل و نقل در غرب آسیا نامید. مسیری که دریای خزر را به خلیج فارس و دریای عمان متصل میکند و مسافت حمل کالا از هند و چین به اروپا را تا ۴۰ درصد کاهش میدهد. در این پرونده، از این شاهراه تجاری و ظرفیت برند شدنش میگوییم.
اگر سازمان توسعه تجارت متولی حضور اقتصادی ایران در جهان است، چرا هنوز «برند ایرانی» در ذهن مصرفکننده جهانی جایگاه روشنی ندارد؟
این داستان میگوید چطور یک کشور کوچک در شمال اروپا، با تکیه بر «طراحی انسانمحور» و «اعتماد اجتماعی»، برندی جهانی ساخته که فراتر از محصولاتش، یک «سبک زندگی» را به جهان صادر میکند.
مکزیک یکی از مهمترین و پیچیدهترین برندهای ملی در جهان است؛ کشوری که تصویر آن همزمان از «فرهنگ بسیار غنی، تمدنهای باستانی، غذا و هنر جهانی» و در سوی دیگر از «چالشهای امنیتی، جرائم سازمانیافته و نابرابری اجتماعی» شکل گرفته است.
خط لوله گاز سراسری ایران را شاید بتوان طولانیترین و حیاتیترین زیرساخت انرژی در غرب آسیا نامید. شبکهای به وسعت ۳۸ هزار کیلومتر که گاز شیرین را از دل دریا (پارس جنوبی) به دورترین نقاط کشور میرساند. در این پرونده، از این شاهراه طلایی انرژی و ظرفیت برند شدنش میگوییم.
سنگاپور یکی از خاصترین نمونههای برندسازی ملی در جهان است. کشوری کوچک، فاقد منابع طبیعی گسترده و با جمعیتی محدود که توانست طی چند دهه به یکی از موفقترین اقتصادهای جهان تبدیل شود. امروزه نام سنگاپور برای بسیاری از مردم جهان تداعیکننده مفاهیمی مانند نظم، پاکیزگی، امنیت، کارآمدی، فناوری، تجارت بینالمللی و کیفیت بالای حکمرانی است.
ترکیه یکی از پیچیدهترین و چندلایهترین نمونههای برندسازی ملی در جهان معاصر است. این کشور طی دو دهه اخیر تلاش کرده با ترکیب تاریخ عثمانی، گردشگری، صنعت سریالسازی، موقعیت ژئوپلیتیکی و قدرت منطقهای، تصویر جدیدی از خود در جهان ایجاد کند.
امارات متحده عربی در دو دهه اخیر تلاش گستردهای برای ساخت یک برند ملی مدرن، جهانی و آیندهگرا انجام داده است. این کشور با استفاده از سرمایه نفتی، توسعه زیرساختها، معماری نمادین، رسانه، گردشگری و تجارت بینالمللی توانست تصویری متفاوت از خود در جهان ایجاد کند.