در یک دهه اخیر، ورزش حرفهای از یک صنعت سرگرمی صرف به ابزاری راهبردی در دیپلماسی و سیاست جهانی تبدیل شده است. این تحول همراستا با مفهوم «قدرت نرم» (Soft Power) است که جوزف نای (2004) مطرح کرد – توانایی یک کشور برای تأثیرگذاری بر دیگران از طریق جذابیت فرهنگی و ارزشها، نه اجبار. در این چارچوب، ورزش به یکی از مؤثرترین رسانهها برای نمایش قدرت نرم در سطح بینالمللی تبدیل شده است.
در شبی از شبهای ژوئن، در ورزشگاه هیوستون تگزاس، اتفاقی رخ داد که ذهن همه کارشناسان ورزش و اقتصاد را به چالش کشید. یک تیم از جزیرهای که جمعیتش از 156 هزار نفر تجاوز نمیکند، پا به بزرگترین صحنه ورزش جهان گذاشت.
باشگاه پرسپولیس تهران را شاید بتوان پُرهوادارترین تیم ورزشی ایران و یکی از پُرهوادارترین باشگاههای آسیا نامید. سرخپوشان تهرانی با دهها قهرمانی در لیگ برتر، جام حذفی، و افتخارات بینالمللی (نایب قهرمانی آسیا ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰)، نماد شور و غرور میلیونها ایرانی در داخل و خارج از کشور هستند. در این پرونده، از این غول فوتبال ایران و ظرفیت برند شدنش میگوییم.
باشگاه استقلال تهران را شاید بتوان قدیمیترین و پرافتخارترین باشگاه فوتبال ایران در سطح آسیا نامید. اولین باشگاه ایرانی که قهرمان آسیا شد (۱۹۷۰)، دارنده رکورد بیشترین قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا در میان باشگاههای ایران (۲ قهرمانی)، و رقیب همیشگی پرسپولیس در حساسترین شهرآورد جهان. در این پرونده، از این غول آبی فوتبال ایران و ظرفیت برند شدنش میگوییم.