در شبی از شبهای ژوئن، در ورزشگاه هیوستون تگزاس، اتفاقی رخ داد که ذهن همه کارشناسان ورزش و اقتصاد را به چالش کشید. یک تیم از جزیرهای که جمعیتش از 156 هزار نفر تجاوز نمیکند، پا به بزرگترین صحنه ورزش جهان گذاشت.
در حالی که میلیونها نفر در سراسر جهان نتایج مسابقات جام جهانی 2026 را دنبال میکنند، رقابتی دیگر نیز همزمان در جریان است؛ رقابتی که نه با گل و امتیاز، بلکه با اعتبار، تصویر بینالمللی و نفوذ فرهنگی کشورها سنجیده میشود. کارشناسان این رقابت را «جام جهانی قدرت نرم» مینامند.
کاستاریکا کشوری کوچک در آمریکای مرکزی است، با جمعیتی کمتر از 5 میلیون نفر. اما این کشور در جهان برندی ساخته که کشورهای بزرگ و ثروتمند به آن غبطه میخورند: «بهشت سبز زمین، جایی که زندگی خالص است.» کاستاریکا ارتش خود را در 1948 لغو کرد و پول آن را صرف آموزش و سلامت کرد. امروز 98 درصد برقش از انرژی پاک تأمین میشود، 60 درصد خاکش پوشیده از جنگل است و مردمش با عبارت «پورا ویدا» (زندگی خالص) زندگی میکنند.
مکزیک یکی از مهمترین و پیچیدهترین برندهای ملی در جهان است؛ کشوری که تصویر آن همزمان از «فرهنگ بسیار غنی، تمدنهای باستانی، غذا و هنر جهانی» و در سوی دیگر از «چالشهای امنیتی، جرائم سازمانیافته و نابرابری اجتماعی» شکل گرفته است.
برند ملی کوبا یک برند «سیاسی-فرهنگی» است که در ذهن جهانیان بسیار تثبیت شده و حتی فراتر از اندازه واقعی اقتصاد کشور عمل میکند.