در روابط بینالملل قرن بیستویکم، تعاملات میان کشورها بیش از آنکه متکی بر ابزارهای نظامی یا اقتصادی (Hard Power) باشد، بر پایه دیپلماسی فرهنگی، آموزش و ارتباطات بینالمللی شکل میگیرد. طبق نظریه سازندهگرایی (Constructivism)، واقعیت سیاسی جهان را ایدهها، هویتها و هنجارهای مشترک میسازند.
توسعه گردشگری پایدار و مدیریت برند مقصد، یکی از پویاترین حوزههای رشد اقتصادی و تمایز برندهای ملی در جهان به شمار میرود. بسیاری از کشورها در حال گذار از اقتصادهای متکی بر منابع به سمت رشد گردشگریمحور هستند. در این میان، ژئوپارکهای جهانی یونسکو (UNESCO Global Geoparks) بهعنوان داراییهای استراتژیک برای توسعه پایدار، حفاظت از محیطزیست و توانمندسازی جوامع محلی شناخته میشوند.
در جهان امروز، برندسازی ملی دیگر صرفاً به تبلیغات سنتی، تولید شعارهای رسانهای یا طراحی کمپینهای گردشگری محدود نمیشود. قدرت نرم کشورها بیش از گذشته به توانایی آنها در ترکیب میراث فرهنگی، کیفیت محصولات، استانداردهای بینالمللی و نوآوریهای دیجیتال وابسته است.
در روزگاری که تصویر ایران در رسانههای بینالمللی غالباً تحت تأثیر روایتهای یکسویه قرار دارد، سفرنامه تصویری جی پالفری (Jay Palfrey)، مستندساز و بلاگر بریتانیایی، زاویهای متفاوت از واقعیتهای جامعه، فرهنگ و زیرساختهای ایران را به تصویر کشیده است.
در جهان امروز، تصویر بینالمللی کشورها بیش از آنکه در بیانیههای رسمی شکل گیرد، در بستر تجربیات زیسته و روایتهای بدون واسطه گردشگران مستقل بازتعریف میشود. واکاوی مجموعه سفرنامههای تصویری «احمد البدوی» (Ahmed Elbadawy)، بلاگر و مستندساز پرمخاطب مصری که به بیش از 90 کشور جهان سفر کرده و در ارزیابی نهایی خود ایران را «زیباترین و دوستداشتنیترین مقصد گردشگری» نامیده فرصتی استثنایی برای تحلیل برند ملی ایران فراهم میسازد.
واکاوی سفرنامه تصویری و مستند کری پاتسالیس» (Carrie Patsalis) مستندساز و گردشگر بریتانیایی، به شهرهای تهران، قم، قزوین، همدان، کرمانشاه و اصفهان، یک مطالعه موردی استثنایی برای مدیران و سیاستگذاران حوزه برندسازی ملی ایران فراهم میسازد.
بسیاری از کشورها سالانه میلیاردها دلار صرف میزبانی یا حضور در کلانرویدادهای ورزشی میکنند، با این فرض که «دیدهشدن در عرصه جهانی» میتواند تصویر ذهنی جهان نسبت به آنها را دگرگون کند. بااینحال، پژوهشهای علمی جدید نشان میدهند که رابطه میان پوشش رسانهای صرف و ایجاد ارزش ماندگار برای برند ملی، بسیار ضعیفتر از آن چیزی است که تصور میشود.
موسیقی و هنرهای صوتی صرفاً ابزارهایی برای سرگرمی یا بیان هنری نیستند؛ بلکه در عرصه روابط بینالملل بهعنوان رسانههایی پیچیده برای «دیپلماسی فرهنگی»، «برندسازی ملی» (Nation Branding) و حتی «ترویج سیاسی (پروپاگاندا)» عمل میکنند.
در عرصه روابط بینالملل معاصر، زبان دیگر صرفاً ابزاری برای ارتباط روزمره نیست؛ بلکه به یکی از مهمترین حاملهای مشروعیت فرهنگی، ایجاد جذابیت بینالمللی و گسترش «قدرت نرم» (Soft Power) کشورها تبدیل شده است. کشوری که بتواند زبان خود را به یک سرمایه نمادین و زیرساخت ارتباطی در سطح جهانی تبدیل کند، سهم مهمی در شکلدهی به افکار عمومی، افزایش نفوذ فرهنگی و ساخت برند ملی (Nation Branding) خود خواهد داشت.
روایت عینی و بیواسطه «یان» (Yan)، جهانگرد و مستندساز بینالمللی از کانال پرمخاطب Little Chinese Everywhere، دریچهای چندبعدی به جامعه، فرهنگ، هنر معماری و زیست روزمره در ایران میگشاید. او که سه بار به مناطق مختلف ایران سفر کرده، کشورمان را «پُر سوءتعبیرترین کشور جهان در رسانههای بینالمللی» مینامد.